Binnen dit kort bestek is het onmogelijk een volledig overzicht te geven van Hans' journalistiek werk. Daarom zijn we zo vrij een globale schets te wagen.

Hans is wel op de eerste plaats de grondlegger geweest van de toeristische journalistiek: met zijn reportages van reizen en bezoeken, die het peil van de pers deden stijgen en zoveel bijdroegen tot de ontwikkeling van de lezer, tot een gezonde vaderlandsliefde, een klaar besef van eigen waarden en eigen noden.

Hans debuteerde in De Vlaamsche Gazet van Brussel met een reisbeschrijving over Frans- en Zeeuws-Vlaanderen. We schrijven 1912. Een jaar later hielp hij de Vereniging ter bevordering van de Nederlandse uitspraak stichten en naar aanleiding daarvan verschenen enkele artikels in Het Laatste Nieuws en De Vlaamsche Gazet van Brussel.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog ontpopte Hans zich tot een volwaardig reporter met zijn dagelijks verslag over de gebeurtenissen aan de Belgisch- Nederlandse grens. De campagne voor het herstel van de Vlaamse gewesten kreeg zijn steun. Als parlementair verslaggever schreef hij vele kolommen over de strijd die in Kamer en Senaat geleverd werd voor het Vlaamse rechtsherstel. De oud-strijders vonden in hem een vurig verdediger van hun belangen.

Omstreeks 1924-1925 versloeg hij in Het Laatste Nieuws de processen van de beruchte bende Nauwelaerts en van de roversbende Van Hoe Verstuyft. De in 1925 vermoorde veldwachter van Beernem heeft hem wel het langst beziggehouden.

Vanaf 1927 tot en met 1932 verschenen zijn bijdragen in bovengenoemde krant onder de zeer toepasselijke titel: "Langs de wegen". Hans was een zwervende reporter. Met behulp van zijn legendarisch Fordje trok hij rond op zoek naar "stof" voor een artikel. Door zijn talrijke reportages behield hij nauw contact met het volk.

Er is geen onderwerp denkbaar of Hans schreef erover. Zowel het verkeer, de weersgesteldheid, oude ambachten b.v. scharenslijpen, gebruiken en feesten b.v. Verloren Maandag, als tentoonstellingen en congressen vormden het onderwerp voor een artikel. Samen met zijn goede vriend Johan de Maegt, schrijver en journalist, was Hans een van de eerste cursiefjesschrijvers van ons land.

Voor kunstenaars had Hans een enorme bewondering; toch zag hij achter de kunstenaar de mens. Zo bestond er een innige vriendschap tussen hem en Hugo Verriest. Hans mocht getuigen dat hij de enige Vlaamse journalist is geweest die Verriests laatste dagen heeft meegemaakt en aan zijn sterfbed heeft gestaan. Ook de gewone mens liet Hans niet los. Hij nam het altijd op voor de kleinen, de zwakken en onbeschermden. In een vurig pleidooi trachtte hij de publieke opinie wakker te schudden.

Bij onze noorderburen was hij vaak op bezoek. Belangrijke gebeurtenissen in het buitenland gaven aanleiding tot een interessante historische uiteenzetting op het peil van de gewone man. Kortom, we mogen Hans' werk vergelijken met een encyclopedie van het alledaagse leven, feesten en gebruiken, een waardevol werk omdat het ons een beeld geeft van alle facetten van onze cultuur en ons bestaan.

Voor een meer gedetailleerde uiteenzetting verwijzen we naar de bio-bibliografie van Viviane Van den Dooren (Licentiaatsverhandeling, Leuven 1980).