Zijn laatste jaren

Het afsterven van familieleden en vrienden maakt hem moedeloos en levensmoe.
Hij die altijd op de bres stond om anderen te bemoedigen kan het leven nog amper aan.
In 1938 overlijdt zijn beste vriend en medejournalist Johan De Maeght.
Het is een erg ontroerde Hans die bij het open graf de laatste woorden spreekt tot een echte vriend.
Maar een veel groter verdriet overvalt Abraham Hans op 18 juni 1938.
Zijn jongste dochter Mimi, zijn blij Marieke, overlijdt op 28 jarige leeftijd in een kliniek te Mechelen in het kinderbed samen met haar doodgeboren tweeling.
Aan het graf spreekt een gebroken Hans :

"Waar liefde woont, gebiedt de Heer zijn zegen. Daar woont Hij zelf, daar wordt zijn heil verkregen. Lieve Marie, liefde hebt ge geschonken in uw nieuw huis, aan uw man, liefde hebt ge geschonken aan uw moeder en vader, uw zusters en broer, uw andere familieleden en in uw grote vriendenkring, liefde aan bedrukten en aan weesjes. Uw grootvader noemde u :Blij Marietje.... Nu geniet ge de opperste blijdschap, mijn kind. God, dat Uw wil geschiede ..."

Geheel verward, onbegrijpend en versuft van verdriet is hij van het graf heengegaan, waar hij zijn oogappel had moeten achterlaten. Ward Vervaecke schrijft hierover in "Het Laatste Nieuws":

"Nog zien we voor ons die geknakte gestalte die steeds meer gebukt ging onder de loden last van het leven en dat mager, hoekig gelaat waarin de lijnen van het lijden koninklijk lagen gegroefd.
En toen wisten we reeds met ontstellende zekerheid dat de grote Hans uit de zonnige gloriedagen verloren was".

Hans heeft de vroegtijdige dood van zijn dochter nooit kunnen verwerken. In zijn verblijf te Knokke, in villa Marion waar hij tevergeefs de vroegere rust trachtte te vinden, is hij op donderdag 6 juli 1939 om 2 uur in de namiddag overleden.
Hans is zachtjes heengegaan, omringd door zijn geliefde vrouw en kinderen en met naast zich ook een vriend uit het volk.
De badman Frans Vermeille was hem komen opzoeken en is aan de sponde gebleven van hem, die de eenvoudigen zo in zijn hart droeg en geheel zijn leven heeft gewijd aan de verheffing van het volk, zijn ontwikkeling en zijn welvaart.
Op het nachtkastje naast zijn bed stond de foto van zijn dochter Mimi.
Ongetwijfeld was zijn laatste blik voor haar.
Op zaterdagmorgen is hij om 8 uur van Knokke overgebracht naar zijn woning in Kontich en in de namiddag is hij om 3 uur met een protestantse eredienst begraven. Op het kerkhof te Kontich rust hij er naast zijn dochter.
Na talrijke sprekers dankte Johan Sacré, schoonzoon van Hans uit naam van de familie:

"Gij zijt bezorgd geweest om uw kinderen, vader. Wanneer wij vroeger verdriet hadden, dan hadden wij moed omdat wij wisten dat gij met ons mee naar huis ging. Nu staan wij hier en zullen huiswaarts gaan zonder u. Maar vrees niet voor uw kinderen: gij hebt hen geleerd hoe zij hun kruis moeten dragen".

Op de grafzerk staat een tekst uit de bijbel (2-Tim.4:7) waar Abraham Hans zo graag van hield:

Ik heb de goede strijd gestreden.
Ik heb de loop geëindigd.
Ik heb het geloof behouden.

Een mooier getuigenis had men voor Abraham Hans niet kunnen vinden.